کو لغزش پایی که به ناموس وفایت

کز یاد شب وعده فراموش خود افتم

بهر دگران چند کنم وعظ طرازی

ای کاش شوم حرفی و در گوش خود افتم

بار دو جهان گیرم و بر دوش خود افتم

عمریست که دریا به کنار است حبابم

آن به که در اندیشه آغوش خود افتم