بار دو جهان گیرم و بر دوش خود افتم

بهر دگران چند کنم وعظ طرازی

ای کاش شوم حرفی و در گوش خود افتم

کو لغزش پایی که به ناموس وفایت

عمریست که دریا به کنار است حبابم

آن به که در اندیشه آغوش خود افتم

شور طلبم مانع تحقیق وصالست