آن به که در اندیشه آغوش خود افتم

کو لغزش پایی که به ناموس وفایت

بار دو جهان گیرم و بر دوش خود افتم

عمریست که دریا به کنار است حبابم

شور طلبم مانع تحقیق وصالست

خمخانه رازم اگر از جوش خود افتم

ای بخت سیه روز چرا سایه نکردی