شور طلبم مانع تحقیق وصالست

بار دو جهان گیرم و بر دوش خود افتم

عمریست که دریا به کنار است حبابم

آن به که در اندیشه آغوش خود افتم

خمخانه رازم اگر از جوش خود افتم

ای بخت سیه روز چرا سایه نکردی

تا در قدم سرو قباپوش خود افتم