چون صبح اگر دم زنم از جرات هستی

خلخال شمارد چو به پای مگس افتم

فریاد نفس سوختگان عجز نگاهیست

ای وای که دور از تو به یک ناله رس افتم

از شرم شوم آب و به فکر نفس افتم

سر تا قدمم نیست بجز قطره اشکی

عالم همه یارست به پای چه کس افتم