شبم بر بستر گل یاد او گرداند پهلویی

نمی دانم که آمد در خیال من که من رفتم

صدای ساغر الفت جنون کیفیت ست اینجا

لب او تا به حرف آمد من از خود چون سخن رفتم

تپیدم آنقدر بر خود که بیرون از چمن رفتم

ز بزم او چه امکانست چون شمعم برون رفتن

اگر از خویش هم رفتم به دوش سوختن رفتم