خجلت نشو و نمایم به عدم یاد آمد

سر آن جلوه رهی داشت که پنهان رفتم

جرات پا نپسندید طواف چمنش

حیرتم رنگ ادب ریخت به مژگان رفتم

رنگ ناکرده گل از چهره امکان رفتم

پای پر آبله شد دست تاسف بیدل

بسکه از وادی امید پشیمان رفتم