حیرتم رنگ ادب ریخت به مژگان رفتم

نگه دیده قربانی ام از شوق مپرس

سر آن جلوه رهی داشت که پنهان رفتم

جرات پا نپسندید طواف چمنش

خجلت نشو و نمایم به عدم یاد آمد

رنگ ناکرده گل از چهره امکان رفتم

پای پر آبله شد دست تاسف بیدل