چون سحر هفت فلک وحشت شوقم طی کرد

رفتم اما همه جا تا نرسیدن رفتم

طرف دامن ز ضعیفی نشکستم چون شمع

آخر از خویش به دوش مژه چیدن رفتم

تا کجاها پی یک آه کشیدن رفتم

حیرت از وحشتم آیینه دیدار تو ریخت

آنقدر ناله نگه شد که به دیدن رفتم