تا کجاها پی یک آه کشیدن رفتم

طرف دامن ز ضعیفی نشکستم چون شمع

آخر از خویش به دوش مژه چیدن رفتم

چون سحر هفت فلک وحشت شوقم طی کرد

حیرت از وحشتم آیینه دیدار تو ریخت

آنقدر ناله نگه شد که به دیدن رفتم

عاجزی هم چقدر پایه عزت دارد