سزد گر شرم ریزد چون عرق با آسمان انجم

چنین کز گردش چشم تو می آید به جان انجم

تو هر جا می خرامی نازنینان رفته اند از خود

بود خورشید را یکسر غبار کاروان انجم

سر زلفت ز دستم رفت و اشکی ریخت از مژگان