تو هر جا می خرامی نازنینان رفته اند از خود

چنین کز گردش چشم تو می آید به جان انجم

سزد گر شرم ریزد چون عرق با آسمان انجم

بود خورشید را یکسر غبار کاروان انجم

سر زلفت ز دستم رفت و اشکی ریخت از مژگان

چوشب رفت از نظر عاریست در ضبط عنان انجم