بود خورشید را یکسر غبار کاروان انجم

چنین کز گردش چشم تو می آید به جان انجم

سزد گر شرم ریزد چون عرق با آسمان انجم

تو هر جا می خرامی نازنینان رفته اند از خود

سر زلفت ز دستم رفت و اشکی ریخت از مژگان

چوشب رفت از نظر عاریست در ضبط عنان انجم

شبی با برق دندان گهر تاب ات مقابل شد