چوشب رفت از نظر عاریست در ضبط عنان انجم

تو هر جا می خرامی نازنینان رفته اند از خود

بود خورشید را یکسر غبار کاروان انجم

سر زلفت ز دستم رفت و اشکی ریخت از مژگان

شبی با برق دندان گهر تاب ات مقابل شد

هنوز از کهکشان دارد همان خس در دهان انجم

بود بر منظر اوج کمالت نردبان گردون