به امیدی که مهر طلعتش کی جلوه فرماید

که همچون اشک می ریزد ز چشم آسمان انجم

مگر با نسبت آن گوهر دندان مقابل شد

که می گیرد مدام از کهکشان خس در دهان انجم

چو بیدل منتظر هر شب به چشم خونفشان انجم