امیر الفت خود کن اگر می خواهی آزادم

حضور نیستی افسون شرکت بر نمی دارد

دو عالم با فراموشی بدل کن تا کنی یادم

گرفتار دو عالم رنگم از بیرحمی نازت

چو طفل اشک درسم آنقدر کوشش نمی خواهد

به علم آرمیدن لغزش پایی ست استادم

به سامان دلم آواره صد دشت بیتابی