علاج خانه زنبور نتوان کرد بی آتش

چو آواز جرس گیرم قفس سازد ز فولادم

درین صحرای حیرت دانه و دامی نمی باشد

همان چون بلبل تصویر نقاش است صیادم

رکاب ناله گیرم تا ستاند از فلک دادم

نفس را دام الفت خواند ه ام چون صبح و زین غافل

که بیرون می برد زین خاکدان آخر همین بادم