نفس را دام الفت خواند ه ام چون صبح و زین غافل

همان چون بلبل تصویر نقاش است صیادم

علاج خانه زنبور نتوان کرد بی آتش

رکاب ناله گیرم تا ستاند از فلک دادم

که بیرون می برد زین خاکدان آخر همین بادم

غبار جان کنی بر بال وحشت بسته ام بیدل

صدای بیستونم قاصد مکتوب فرهادم