رکاب ناله گیرم تا ستاند از فلک دادم

درین صحرای حیرت دانه و دامی نمی باشد

همان چون بلبل تصویر نقاش است صیادم

علاج خانه زنبور نتوان کرد بی آتش

نفس را دام الفت خواند ه ام چون صبح و زین غافل

که بیرون می برد زین خاکدان آخر همین بادم

غبار جان کنی بر بال وحشت بسته ام بیدل