همه گر در عدم باشم نخواهی یافتن فردم

چه سودا در سر مجنون دماغم آشیان دارد

که چون ابر آب گردیدن ببرد آشفتن گردم

غبارم توام آشفتن آن طره می بالد

تو سیر زعفران داری و من می کاهم از حسرت

زمانی هم بخند ای بی مروت بر رخ زردم

ندارم گر تلاش منصب اقبال معذورم