ندارم گر تلاش منصب اقبال معذورم

همه گر در عدم باشم نخواهی یافتن فردم

تو سیر زعفران داری و من می کاهم از حسرت

زمانی هم بخند ای بی مروت بر رخ زردم

به خاک آسوده بخت سیاهم سایه پروردم

جهانی می گذشت آواره وحشت خرامیها

در مژگان فراهم کردم و در خانه آوردم