تو سیر زعفران داری و من می کاهم از حسرت

که چون ابر آب گردیدن ببرد آشفتن گردم

غبارم توام آشفتن آن طره می بالد

همه گر در عدم باشم نخواهی یافتن فردم

زمانی هم بخند ای بی مروت بر رخ زردم

ندارم گر تلاش منصب اقبال معذورم

به خاک آسوده بخت سیاهم سایه پروردم