آخر به دوش حسرت چون شب زگال بردم

ماه از تمامی اینجا آرایش کلف داشت

من نیز رنج فطرت بهر ملال بردم

در دیر نا امیدی دل آتشی نیفروخت

داد دل از عزیزان کس بیش ازاین چه خواهد

در مجلس کری چند فریاد لال بردم

باوضع اهل عالم راضی نگشت همت