در مجلس کری چند فریاد لال بردم

در دیر نا امیدی دل آتشی نیفروخت

آخر به دوش حسرت چون شب زگال بردم

داد دل از عزیزان کس بیش ازاین چه خواهد

باوضع اهل عالم راضی نگشت همت

هرکلفتی که بردم زبن بد خصال بردم

دل را تردد جاه ازفقرکرد غافل