خمی بر دوش فطرت بستم و خود را دوتا کردم

به ملک بی تمیزی داشت عالم ربط مژگانی

گشودم چشم و خلقی را ز یکدیگر جدا کردم

گرانی کرد بر طبعم غرور ناز یکتایی

نمی از پیکرم جوشاند شرم ساز یکتایی

عرق غواصیی می خواستم باری شنا کردم

غنا می باید از فقرم طریق شفقت آموزد