نمی از پیکرم جوشاند شرم ساز یکتایی

گشودم چشم و خلقی را ز یکدیگر جدا کردم

گرانی کرد بر طبعم غرور ناز یکتایی

خمی بر دوش فطرت بستم و خود را دوتا کردم

عرق غواصیی می خواستم باری شنا کردم

غنا می باید از فقرم طریق شفقت آموزد

که بر فرق جهانی سایه از دست دعا کردم