غنا می باید از فقرم طریق شفقت آموزد

خمی بر دوش فطرت بستم و خود را دوتا کردم

نمی از پیکرم جوشاند شرم ساز یکتایی

عرق غواصیی می خواستم باری شنا کردم

که بر فرق جهانی سایه از دست دعا کردم

به ترک های و هو یم بی تلافی نیست سامانش

نی بزمم غناگر بینوا شد بوریا کردم