که بر فرق جهانی سایه از دست دعا کردم

نمی از پیکرم جوشاند شرم ساز یکتایی

عرق غواصیی می خواستم باری شنا کردم

غنا می باید از فقرم طریق شفقت آموزد

به ترک های و هو یم بی تلافی نیست سامانش

نی بزمم غناگر بینوا شد بوریا کردم

به زنگ انباشتم آیینه سوز محبت را