مدادش را دوات از سایه برگ عنب کردم

ز حسن بی نشان تا وانمایم رنگ تمثالی

در حیرت زدم آیینه داری را سبب کردم

به مستان می نوشتم بیخودی تمهید مکتوبی

چوشمع از خلوت و محفل شدم مرهون داغ دل

ز چندین دفتر آخر نقطه ای را منتخب کردم

چو گردون هر چه جوشید از غبارم جوهر دل شد