چوشمع از خلوت و محفل شدم مرهون داغ دل

در حیرت زدم آیینه داری را سبب کردم

به مستان می نوشتم بیخودی تمهید مکتوبی

مدادش را دوات از سایه برگ عنب کردم

ز چندین دفتر آخر نقطه ای را منتخب کردم

چو گردون هر چه جوشید از غبارم جوهر دل شد

به این یک شیشه خلقی را دکاندار حلب کردم