جبین گردیدم و صد رنگ خجلت در طبق کردم

چو شبنم تا نقاب اعتبار خویش شق کردم

ز شرم زندگی گفتم کفن پوشم ، عرق کردم

کف پا می شدم ای کاش از بی اعتباریها

چو صبحم یک تامل درس جمعیت نشد حاصل

به سطری کز نفس خواندم ز خود رفتن سبق کردم

به حیرت صنعت آیینه را بردم به کار آخر