به سطری کز نفس خواندم ز خود رفتن سبق کردم

کف پا می شدم ای کاش از بی اعتباریها

جبین گردیدم و صد رنگ خجلت در طبق کردم

چو صبحم یک تامل درس جمعیت نشد حاصل

به حیرت صنعت آیینه را بردم به کار آخر

پریشان بود اجزای تماشا یک ورق کردم

مپرسید از قناعت مشربیهای حیات من