به حیرت صنعت آیینه را بردم به کار آخر

جبین گردیدم و صد رنگ خجلت در طبق کردم

چو صبحم یک تامل درس جمعیت نشد حاصل

به سطری کز نفس خواندم ز خود رفتن سبق کردم

پریشان بود اجزای تماشا یک ورق کردم

مپرسید از قناعت مشربیهای حیات من

به ساغر آبرویی داشتم سد رمق کردم