خیال نامداری امتحانی داشت از عبرت

شرر فرصت نگاهی با تغافل مشترک کردم

مطیع بی نیازی یافتم افلاک و دورانش

خم ابروی استغنا بر این فیلان کجک کردم

سیاهی بر نگین مالیدم و سنگ محک کردم

به کیش الفت از بس قدردان نشئه دردم

به هر زخمی که مرهم خواست تکلیف گزک کردم