به کیش الفت از بس قدردان نشئه دردم

خم ابروی استغنا بر این فیلان کجک کردم

خیال نامداری امتحانی داشت از عبرت

سیاهی بر نگین مالیدم و سنگ محک کردم

به هر زخمی که مرهم خواست تکلیف گزک کردم

چو موج گوهرم یکسر نفس شد حرف خاموشی

صف رنگ ادب تا نشکند شوخی کمک کردم