سیاهی بر نگین مالیدم و سنگ محک کردم

مطیع بی نیازی یافتم افلاک و دورانش

خم ابروی استغنا بر این فیلان کجک کردم

خیال نامداری امتحانی داشت از عبرت

به کیش الفت از بس قدردان نشئه دردم

به هر زخمی که مرهم خواست تکلیف گزک کردم

چو موج گوهرم یکسر نفس شد حرف خاموشی