چو موج گوهرم یکسر نفس شد حرف خاموشی

سیاهی بر نگین مالیدم و سنگ محک کردم

به کیش الفت از بس قدردان نشئه دردم

به هر زخمی که مرهم خواست تکلیف گزک کردم

صف رنگ ادب تا نشکند شوخی کمک کردم

غرورکبریایی داشتم در ملک آزادی

ز بار دل خمیدم تا تواضع با فلک کردم