نوشتم نسخه رنگی که شاخ گل قلم کردم

به خواب زندگی دیدم سیاهی کم نمی گردد

ز تشویش نفس چون صافی از آیینه رم کردم

دبستان خیالم داشت سرمشق تماشایت

در آن دعوت که بوی منتی بیرون زد از خوانش

غذای همت از الوان نعمت ها قسم کردم

طمع را هم به حال این خسیسان رحم می آید