ز تشویش نفس چون صافی از آیینه رم کردم

ز دور ساغر امکان زدم فال فراموشی

بر اعداد خیال این حلقه صفری بود کم کردم

به خواب زندگی دیدم سیاهی کم نمی گردد

دبستان خیالم داشت سرمشق تماشایت

نوشتم نسخه رنگی که شاخ گل قلم کردم

در آن دعوت که بوی منتی بیرون زد از خوانش