ز دور ساغر امکان زدم فال فراموشی

مژه خواباندم و دل را به جمعیت علم کردم

تماشا پرگرانی داشت بر دوشی که خم کردم

بر اعداد خیال این حلقه صفری بود کم کردم

به خواب زندگی دیدم سیاهی کم نمی گردد

ز تشویش نفس چون صافی از آیینه رم کردم