بر اعداد خیال این حلقه صفری بود کم کردم

مژه خواباندم و دل را به جمعیت علم کردم

تماشا پرگرانی داشت بر دوشی که خم کردم

ز دور ساغر امکان زدم فال فراموشی

به خواب زندگی دیدم سیاهی کم نمی گردد

ز تشویش نفس چون صافی از آیینه رم کردم

دبستان خیالم داشت سرمشق تماشایت