چه مقدار آنسوی تحقیق پر می زد شرار من

چو اشک از سر به راه انداختن ساز قدم کردم

به قدر وحشتم قطع تعلق داشت آسانی

ز هر جیبی که در دامن زدم تیغ دودم کردم

که هستی شمع را هم کشت تا سیر عدم کردم

کسی نگرفت از بخت سیه داد سپند من

تپیدم سوختم تا سرمه گشتن ناله هم کردم