که هستی شمع را هم کشت تا سیر عدم کردم

به قدر وحشتم قطع تعلق داشت آسانی

ز هر جیبی که در دامن زدم تیغ دودم کردم

چه مقدار آنسوی تحقیق پر می زد شرار من

کسی نگرفت از بخت سیه داد سپند من

تپیدم سوختم تا سرمه گشتن ناله هم کردم

ندامت برد از آیینه ام زنگ هوس بید ل