ز هر جیبی که در دامن زدم تیغ دودم کردم

ز من می خواست سعی نارسا احرام تسلیمی

چو اشک از سر به راه انداختن ساز قدم کردم

به قدر وحشتم قطع تعلق داشت آسانی

چه مقدار آنسوی تحقیق پر می زد شرار من

که هستی شمع را هم کشت تا سیر عدم کردم

کسی نگرفت از بخت سیه داد سپند من