به چاک صد گریبان خویش را از خود برون کردم

گهی بر صبح پیچیدم گهی با گل جنون کردم

شرار کاغذ من محمل شوق که بود امشب

که هرجا جلوه کرد آسودگی وحشت فزون کردم

شکستم رنگ و بیرون جستم از تشویش سودایی