که هرجا جلوه کرد آسودگی وحشت فزون کردم

گهی بر صبح پیچیدم گهی با گل جنون کردم

به چاک صد گریبان خویش را از خود برون کردم

شرار کاغذ من محمل شوق که بود امشب

شکستم رنگ و بیرون جستم از تشویش سودایی

برای چشم بند هر دو عالم یک فسون کردم

غرورهیچکس با جرات من برنمی آید