غرورهیچکس با جرات من برنمی آید

که هرجا جلوه کرد آسودگی وحشت فزون کردم

شکستم رنگ و بیرون جستم از تشویش سودایی

برای چشم بند هر دو عالم یک فسون کردم

جهان برخصم جست و من همین خود را زبون کردم

بهار آمد تو هم ای زاهد بی درد تزویری

چمن گل ، شیشه قلقل ، یار مستی ، من جنون کردم