چمن گل ، شیشه قلقل ، یار مستی ، من جنون کردم

غرورهیچکس با جرات من برنمی آید

جهان برخصم جست و من همین خود را زبون کردم

بهار آمد تو هم ای زاهد بی درد تزویری

هجوم گردش رنگم غرور دل شکست آخر

به چندین دور ساغر شیشه ای را سرنگون کردم

به قدر هر نفس می باید از خویشم برون رفتن