به چندین دور ساغر شیشه ای را سرنگون کردم

بهار آمد تو هم ای زاهد بی درد تزویری

چمن گل ، شیشه قلقل ، یار مستی ، من جنون کردم

هجوم گردش رنگم غرور دل شکست آخر

به قدر هر نفس می باید از خویشم برون رفتن

غباری را به ذوق جانکنی ها بیستون کردم

نسیم هرزه تاز من عرق آورد شبنم شد