به قدر هر نفس می باید از خویشم برون رفتن

چمن گل ، شیشه قلقل ، یار مستی ، من جنون کردم

هجوم گردش رنگم غرور دل شکست آخر

به چندین دور ساغر شیشه ای را سرنگون کردم

غباری را به ذوق جانکنی ها بیستون کردم

نسیم هرزه تاز من عرق آورد شبنم شد

درین خجلت سرا کاری که می باید کنون کردم